هنوز ناتمامه قصه ام

خدایا، در دل این خاک چه رازی زنده می ماند؟ چه نوری در دل شب ها مرا تا صبح می خواند؟ ببین، در رگ این دنیا هنوز آواز رویش هست هنوز از بطن خاموشی هزاران راه زایش هست به برگ خسته بنگر که رو به نور می گردد به رود بی قرار بنگر که راه خویش می جوید به دانه در دل خاک که بی فریاد و غوغاست نگاه کن؛ در سکوت او هنوز آرزوی جنگلهاست خدایا، تو به هر ذره توان رفتن آموختی ولی راه شکفتن را به پای خویش پیمودن آموختی اگرچه دیر می روید گلی در گوشه صحرا نمی گوید بهار از یاد برده نام این گل ها نه هر تأخیر، پایان است نه هر خاموشی، خواب است چه بسیار ریشه در تاریکی که فردایش پر از تاب است هنوز ناتمامه قصه م هنوز یه راهی مونده هنوز تو قلب این خاک هزار دونه صبور مونده هنوز هزار امکان توی راه من نهفته ست هنوز هزار خورشید پشت این شب نشسته ست خدایا، تو به من دادی فرصت دیدن فردا و دنیا عوض نمی شه فقط با آرزوی ما باید که دست برآرم باید که راه بسازم باید چراغ جان را با عشق روشن سازم اگر زخم زمانه بر این دلم نشانی ست هنوز از دل این زخم توان رویش باقی ست نه هر رنجی، زیباست نه هر شکست، رهایی ست ولی در دل انسان هنوز راه آگاهی ست تو از من نخواستی که بی خطا و بی غم باشم تو فرصت شدن دادی که از خویش، فراتر باشم نه جای من قدم بردار نه راه مرا تو طی کن چراغی از تو در جانم بماند؛ من سفر می کنم هنوز ناتمامه قصه م هنوز یه راهی مونده هنوز تو قلب این خاک هزار دونه صبور مونده هنوز هزار امکان توی راه من نهفته ست هنوز هزار خورشید پشت این شب نشسته ست اگر جهان هنوز جاری ست منم که باید برخیزم از آنچه عشق در من کاشت جهانی تازه بسازم خدایا، راه من باقی ست جهان هنوز پر از لحظه است و من هنوز در آغازم که زندگی، خود عبور است