محال

محاله دیگه برگردم به آغوشی که خونم بود یه روزی تکیه گاهم بود سری که روی شونم بود بی احساسم بدون تو پریشون و گریزونم قراره بعد تو چیشه خودم حتی نمیدونم تموم لحظه ها مردن با این احساس بیهوده نمیخوام دیگه برگردی اگه تقدیر این بوده نمیخوام دیگه برگردی به این خونه که ویرونه فقط کابوس میبینم توو این خونه که زندونه نمیدونم کجا موندم کجای جاده جا موندم نمیدونی که بعد از تو چه سرد و بی صدا موندم توو این روزا که دلگیرن روزایی که نفس گیرن چرا این خاطرات تو توی ذهنم نمیمیرن تموم لحظه ها مردن با این احساس بیهوده نمیخوام دیگه برگردی اگه تقدیر این بوده نمیخوام دیگه برگردی به این خونه که ویرونه فقط کابوس میبینم توو این خونه که زندونه