انزوا

منو این زندگی کلافه کرده که هر روزش برام یه جوری درده چیکار باید کنه آخه یه آدم چقدر دنبال دل خوشی بگرده من از این آدما دستما شستم خودم توی خودم حسامو کشتم چقدر لبخند زدم که خوبه حالم همون جایی که خنجر بود تو پشتم من از خودم پرم چرا نمی برم منی که هر نفس هی غصه می خورم شبیه شمع شدم سوختم و کم شدم هر دفعه پا شدم این دفعه خم شدم من از این زندگی و درد خستم از این جنگی که هر روز پاش گیرم تو هر نفس سوالم شده اینکه چرا با این همه درد نمی میرم؟ من از خودم پرم چرا نمی برم منی که هر نفس هی غصه می خورم شبیه شمع شدم سوختم و کم شدم هر دفعه پا شدم این دفعه خم شدم