آواره

تو رفتنی هستی نمی مانی از حال من چیزی نمی دانی از بعد تو باران نمی گیرد دلتنگی ام آرام نمی گیرد می ترسم از آغاز رفتن ها بد کرده دنیا با من تنها می ترسم از این شهر بی باران این حسرت بی مرز بی پایان من عاشقم عاشق ترین حقم نبود که این چنین بی عشق تو بی سرزمین آواره باشم تو مهربان بودی چرا رفتی رها کردی مرا که بین این غریبه ها آواره باشم من مانده محروم از تماشایت خط می خورم از آرزو هایت با این که اشک من سرازیر است اما برای گریه هم دیر است از بعد تو تنهای تنهایم دورم نکن از آرزوهایم در حسرتم دور از تو سرگردان آواره ی این شهر بی باران من عاشقم عاشق ترین حقم نبود که این چنین بی عشق تو بی سرزمین آواره باشم تو مهربان بودی چرا رفتی رها کردی مرا که بین این غریبه ها آواره باشم