ملک ری

ببین یه پرده خیال خیال داشتن تو به چی دچارم کرد ببین دو تا بازو... دو ساقه ی کم جون چه تیکه پاره م کرد بهار که سهله خیال داشتن تو حتی به دی نرسید قلب عزیز من اگر چه زخمی شد به ملک ری نرسید... منو به یاد بیار به استکانی تلخ به گریه ی بسیار اگر چه دست نداد منو به یاد بیار تو آخرین دیدار با این همه اما اگر که خسته شدی به من پناه بیار اگر شبیه من تو هم شکسته شدی به من پناه بیار از این فراموشی پیاده را می رم به سمت خاموشی که خوب می دونم نجات می ده منو همین فراموشی