بچگی

من بزرگ شدم نمیشناسی منو شایدم نه منو یادته هنوز منم اون همبازی بچگیات که با هم بازی میکردیم شب و روز وقتی با هم میدویدیم تو کوچه خیلی دوست داشتم تو تندتر بدویی که واسه خنده آوردن رو لبات بتونم بگم برندمون تویی میدونستم تو کجا قایم میشی اما خب میباختم و عالمی داشت من به جات چشم میذاشتم آخه شبا چشمام از دوری تو چشم نمیذاشت غروبا که بازیمون تموم میشد گریه میشد سهم من فقط همین تو خونه ازم میپرسیدن چته میگفتم هیچی نیست خوردم زمین باز به شوق اینکه فردا پیشمی میشمردم همه لحظه لحظشو راضی بودم حتی وقتی پیشمی چشم بذارم و بگم قایم بشو اما خب حالا کجا قایم شدی همبازیت به غیر من مگه کی بود دیگه طاقت ندارم چشم بذارم آخه آستینای من خیس میشه زود انقدر چشم گذاشتم رو این دیوار داره گوشه آجرهاش میپره اگه برنگردی مطمئن میشم قلب تو از این دیوارم سنگ تره دیگه بازی بسه من خسته شدم کاش بدونی تو دلم چه دردیه دیگه گم شدم تو دنیای خودم اگه پیدام نکنی نامردیه نمیگم بدم میاد بزرگ شدیم من هنوزم اون دوتا رو دوست دارم هنوزم به سادگی بچگی هنوزم من تورو هفتا دوست دارم