در دیار تو

من در سرای تو شوری دگر دارم از شوق پیمانه هرکس مرا بیند گوید که باز آمد آن مست و دیوانه من آنچه گویندم همانم بیخبراز این و آنم در دیار تو من جز حدیث آشنایی از کتاب دل نخوانم در کنار تو تو زبان مرا میدانی ، حال مرا میجویی راز وفاداری را ، با دل من میگویی دور از تو گشتم ، از ناتوانی ، چون تار مویی تو هم چو من میدانم روز و شب درآتشی به من بگو از رنج مهجوری چه میکشی یارب ، یارب ، تا کی شکیبایی ؟ عمرم ، طی شد ، با عشق ورسوایی