نگارم

جان من از تو اي جهان من با تو زيبا شد آسمان من از تو ميگيرد روح من آرام تو هوايي كه مانده اي در جان بيا اي نگارم ، تورا دوس دارم ، كه از عشق تو خانه ام روشن است تو از جنس مهتاب، چو تعبير يك خواب ،كنارت تن من مث گلشن است بساز از دل خود ، يه خانه برايم ، نيايد به جايم كس ديگري تو را دوس دارم ، چو عطر بهاران ، ميان گلستان تو زيباتري مرهمي اي يار ، روي زخمانم با تو آرامم ، با تو ميمانم اي تمام من ، آشناي من هر شب از رويت ، خنده مي بينم تا حواست نيست ،بوسه ميچينم اي همه جانم ، اي هواي من