مسافر قلب من

من از این خسته ام به دلت نمی شینم از باغ آرزو هام دیگه تورونمی چینم هرچی که ایستادیم کسی پای ما نبودو شده دل من صبورو تن پره زخمه زبونو فکرو ذکر من افتاده دمبال تو پروازه من وصله به جفت بال تو هستی من یه جونه اونم مال تو از شهرقلب من بستی تو زودبار تو میبینم عکسمو تو چشمای تو ایینه هیچ وقت به من دروغ نمیگه پیشمی و به هم پلکای تو آتیشه چشام حالا غروب نمیره دل من گرفته و یاری نداره اون دیگ با دیگرون کاری نداره با پای برهنه تو دشت مصیبت خسته و دل گیره و نایی نداره