سوگ سپید

فکر اون جوونی سوختتم فکر اون پرنده ای که میتونستی باشی ‏تو که آزادی و شادی کمترین حقت بود چرا باید تو قفس پیدا شی فکر خستگی تو چشماتم فکر هرچی که دویدی و نشد ‏تو که بال و پر تو دزدیدن تو که صد بار پریدی و نشد اگه روزگار یه جور دیگه بود نمیذاشتم تو دلت غم باشه ‏نمیذاشتم توی عمر رفته سهم شادیت انقدر کم باشه برف رو موهامو دیدی گفتی کاش زمستون ازمون دل میکند ‏برف رو موهاتو دیدم گفتم عمرمون رفت دل خوش سیری چند ما میخواستیم دنیا رو پای پیاده گز کنیم پس چی شد ‏ما میخواستیم دنیا رو عوض کنیم پس چی شد ‏اونا گفتن که بیابونارو دریا میکنن هر دری بسته باشه وا میکنن حالا دارن هرچی که گفتنو حاشا میکنن میشینن شکستن ما رو تماشا میکنن ‏