مرا داری

روزی اگر دنیا رهایت کرد مرا داری دلتنگی از هر سو صدایت کرد مرا داری من از فراموشیه تو چیزی نمیفهمم از کل شهر دنیا جدایت کرد مرا داری قلب من از اول تپیده خانه ات باشد جانم به لب آمده یک شب شانه ات باشد دل کندن از معشوقه ها را عاقلان دانند این دل به دنیا آمده تا دیوانه ات باشد ای ماه پشت ابر من از آسمانم دل نکن حتی اگر دوری زمن آرام جانی ای آرزوی دیر و دور ماهیه افتاده به تور دریا شوم آخر چه جور تا تو بمانی جا پای مجنون میگذارم گر تو لیلایی محو تماشای تو ام یار تماشایی نقاشی چشم تو را من میکشم یک شب انصاف نیست دلبرترین اینگونه زیبایی