آقای کاکتوس

یه سایه پشت پنجره س ، هر شب که بارونه مردی که قصه شو فقط گیتار می دونه تا صبح ساز دستشه و آواز می خونه تو سوز آوازش ، هزاران درد پنهونه شاید مسافر یه قطاره که صبح زود اومده به ایستگاه و قطارش نیومده شاید قرار بوده دوتایی برن سفر اما رسید و دیده که یارش نیومده میگن یه روز بارونی از راه میرسه زخمی تر از کسی که به قلب خطر زده زخماش یکی یکی به تنش خار می شدن مثل یه کاکتوس که صحرا دراومده آقای کاکتوس ازاون روزهای تلخ شاید هزار زخم نگفته ست رو تنش اما هنوز می گذره و ساده و صبور لبخند می زنه به همه ، حتی دشمنش آقای کاکتوس یه اسم اضافه نیست اسم یه گلفروشی ،برند یه کافه نیست تنها تر از اونه که به فردا نگاه کنه اصلا شبیه اون که خیالی ببافه نیست درگیر روزگار خودش ، خسته از جهان کابوس هر شبی که به پایان نمی رسه نه آدم بدیه که مردم ازش بگن نه قهرمان قصه ی غمگین هیچ کسه   «آقای کاکتوس قصه ی آدمیه که زخماشو هیچ وقت جار نمی زنه. آدمی که شاید توی نگاه اول پر از خار به نظر بیاد، اما واقعیت اینه که اون خارها حاصل زخم های زندگیه؛ زخم هایی که کم کم به بخشی از وجودش تبدیل شدن. این ترانه درباره ی خیلی ماهاست؛ درباره ی آدم هایی که به خاطر اشتباهات، قضاوت ها یا تنهایی هاشون برچسب خوردن. درباره ی اونایی که توی تاریکی شب ساز می زنن و قصه هاشونو به سکوت می سپارن. آدمایی که شاید شبیه قهرمان ها نیستن، اما قهرمان واقعی صبوری و ادامه دادن زندگی ان. «آقای کاکتوس» یک اسم نمادینه؛ نماد همه ی اونایی که با تمام زخماشون هنوز می خندن، هنوز می بخشن، هنوز ادامه می دن. این آهنگ تقدیم میشه به همه ی کسانی که توی طوفان زندگی تنها موندن، ولی هنوز ایستادن.» امیدوارم شنیدن این آهنگ باعث بشه همه مون یک لحظه مکث کنیم ؛ قبل از اینکه به کسی برچسبی بچسبونیم