دونقطه

مثل عسل، با هر غزل شیرین من! دل می بری شوری و شهدی و شکر ای «قیمتی در دری»! میراث تو، در دست من ای ریشه ی من، اصل من از تو، زبان مادری! شیرین، زبان نسل من با تو، از دریا گفتم از تو، با دنیا گفتم از جنون، از عشق، از شیرین، از لیلا گفتم با تو، از ایمان خواندم از تو، در میدان خواندم از شکوه، از نور، از امید، از ایران، خواندم «خوبان پارسی گو/ بخشندگان عمرند» در بزم نظم و نثرت، هر حکمتی گوارا زیبایی ات زبانزد / قند تو، بر زبان ها از هند، تا سمرقند / از بلخ، تا بخارا به منظومه ی شعر پروین، چو ماه به شهنامه از واژه داری سپاه به شعر تو، شیراز شد، شهر یار به تبریز، دل بردی از شهریار سخن، در سماع تو، شورآفرین به دستان فردوسی ات، آفرین پی افکنده با تو، «کاخی بلند که از باد و باران، نیابد گزند»