آسمون مه آلود

اینجا رویای رسیدن ، بین بیداری و خوابه من به قصه برمیگردم ، ته این جاده سرابه اگه تنها اگه خسته ، اگه خاموش اگه سردم اینجا دیگه جای من نیست ، من به قصه برمیگردم اینجا تاریک ام و تنها ، نه یه فانوس و نه مهتاب دلم و به کی ببندم ، وسط خاطره و خواب اگه یه اتاق کوچیک ، اگه یه پنجره باشه پای اسم کی بمونم ، که برام خاطره باشه تو مثل یه عکس کهنه ، پشت یه شیشه تاری بس که بینمون غباره ، من و یادت نمیاری بعد بارونی که بارید ، بعد ابری که رها بود روزای تو آفتابی ، آسمون من مه آلود