ربات

یه تئاتر سمی بود هنر پیشه تو قصه پره غصه بود هیس ببند نیشتو رقصیدم به ساز تو قله ی پرواز تو من بودم ولی چشات ندید زدم سیکتو میترکه زهره ت اگه ببینی چی ساختی ازم اونی که له له زد واسه توجهت مرد دیگه حسو دله پس زد عقله واسش دست زد یاد گرفتم نبودتو ولی هر شب مستم چشامو بستم دیگه روت نفسم میره ریه هام پره دود و چرکو انگا دستام بستس گیره نفسم میره ای نفسم میره دو دو میزنه چشام نفسم میره نمونده واسم جز یه راه میخوام امشبو بندازم پشت هم هی ترا گفتمت بگیر به چپ همه هیترارو رفتیو نفهمیدم سر چی چرا بگو سرچی چرا منو دادی بگا مگه میشه ندونی تو چرا شکستن شیشه ها هر لحظه تو مغزم سلولا میمیرن نیستی ببینی تو باغچه خشکیده همه ریشه ها دیگه فرقی نداره کجام یا که پس معرکس کلام بی حس مثه یه رباط دوتا باطری قلمی جا ششامه اصن یه سوال میزنه نبضمون تا کجا یه رول پیچ نشده لا گلام تو تناقضه عمل با شعار میترکه زهره ت اگه ببینی چی ساختی ازم اونی که له له زد واسه توجهت مرد دیگه حسو دله پس زد عقله واسش دست زد یاد گرفتم نبودتو ولی هر شب مستم چشامو بستم دیگه روت نفسم میره ریه هام پره دود و چرکو انگا دستام بستس گیره نفسم میره ای نفسم میره دو دو میزنه چشام نفسم میره