بی قرار

تو رفته ای و من چرا، تو را رها نمی کنم به گریه های تا سحر، تو را بهانه می کنم تو دور شدی، به قلب تو ، صدای من نمی رسد کسی در این دیوانگی، به پای من نمی رسد چون کشتی بی ناخدا، از رفتنت طوفانیم ابرهای سرگردان نبارید، من خودم بارانیم هی از خودت می رانیم کی از خودت می دانیم در قفست زندانیم جانم کجایی لعنت به آن چشمان تو، برده قرارم رفتی کجا، آرام جان، من بی قرارم بی تو خودم را دست باران می سپارم لعنت به آن چشمان تو، برده قرارم رفتی کجا آرام جان، من بی قرارم بی تو خودم را دست باران می سپارم ای جان، از نگاهت مانده ام پنهان در خیالم با خودم حیران ای همه درد مرا چشم تو درمان چون کشتی بی ناخدا، از رفتنت طوفانیم ابرهای سرگردان نبارید، من خودم بارانیم هی از خودت می رانیم کی از خودت می دانیم در قفست زندانیم جانم کجایی لعنت به آن چشمان تو، برده قرارم رفتی کجا آرام جان، من بی قرارم بی تو خودم را دست باران می سپارم لعنت به آن چشمان تو، برده قرارم رفتی کجا آرام جان، من بی قرارم بی تو خودم را دست باران می سپارم