افسانه

بد عادت کردی چشمامو از اون وقتی که اینجایی تو با آرامش چشمات با این لبخند رویایی همه حرفا همه شعرا بی تو تصویری از دردن چشات معیار زیبایی رو تو قلبم عوض کردن کسی مثل من عاشق به احساس تو مومن نیست میخوام افسانه شم با تو میدونم غیرممکن نیست تورو از وقتی که دیدم چشامو رو همه بستم همه عالم میدونن که به چشمای تو وابستم دیگه قلبم با آهنگ نفس های تو مانوسه تو که میخندی انگاری منو خوشبختی میبوسه بد عادت کردی چشمامو ته این قصه پیدا نیست تو انقدر خوبی که جز تو به چشمم هیچی زیبا نیست واسه تو من کمم آره تو حقت بیشتر از ایناست ولی زیبایی مهتاب توی نگاه شب پیداست آره تو از چشام خوندی چقدر از دلهره خستم اگه آرامشی دارم اونو مدیون تو هستم اونو مدیون تو هستم ... دیگه قلبم با آهنگ نفس های تو مانوسه تو که میخندی انگاری منو خوشبختی میبوسه بد عادت کردی چشمامو ته این قصه پیدا نیست تو انقدر خوبی که جز تو به چشمم هیچی زیبا نیست