کفتار

یه گوشه نشستم خودممو غم هام پشیمون از امروز ناامید از فردا دورمو گرفته گله ی کفتار آماده ی رکبنو نمک رو زخمان از آدما پرم خونمو میخورن چشم از دیدن بدیای اینا پرن خیلی چیزا میمونه وصیت کنم اما نمیخوام آرزوهامو دود کنم دیگه پارو نزن بین آدمای دورو اعتماد دوباره زیادی شده گرون خورشیدم حتی دیگه میکنه غروب وقتی میبینه نداری لیاقت طلوع لیاقتی ندیدم از آدمای طرفم خورشیدم ولی غروبمو بلدم همونایی که یه زمانی بودن تو رو من این روزا از من محتاج طلوعن هعی تمومی نداره که از یجایی به بعد دیگه چیزی نمیسازه بهت برا آدما نداری حوصله چیزی نمیگی راجب غمی که تو سینته ولی کسی نمیگه یه آدمی تو لکه اهمیت نمیده به هدفو باورت حامی تو خودته روبروته مسیرت کسی ام نمیکشه درداتو رو دوشش میگذره پشت هم شب صبح مرور میکنم هر حرفو و میگم دم میزد از چیاو چیا بود کشنده بود برام مثل یه سیانور دلم لک زده که یه چی کنه هوس هیچ ادمی نمونه که باشه پول پرست خوبی کنن آدما بدون قصدو قرض کسی نکنه علف آرزومو هرس موهام عین لباسامه دیگه سیاه سفیدن گیر کردم توی زون تراژدی من آرزومه یجا باشیم منو رز سپیدم اهمیتی نمیدم اگه شما بریدم متنفرم از نیمه ی تاریکه تو با دروغ ساختنش سرو تهتو اشک تمساحه تو چشم تر تو یه روزی میادو چیده میشه بالو پره تو فکر میکردم تو این برهوت وحش دستمو میگیرن این آدمای پست اینا دیگه نمیکنن حال منو بد اینا نمیشن دلیل بگایی من حالا بهتره برام اگه خالی بشه دورم لای شما نقابای فریبنده پرن دیر یا زود یه حصار بزرگ میکشم تا شما نباشیدو خودم بمونمو خودم