نگام کن

نگام کن... من یه تصویر از غروبم- که کوه از روی دوشم سر می ریزه هوام ابره ولی آتیش می باره کویر صورت من نفت خیزه نگام کن... یه قفس جای سرم هست که توش تنهائیامو حبس کردم مث ده کوره ای، دور از جهانم ببین..! جغر افیامو حبس کردم هوا طوفانیه، گوش من امشب- یه گله زوزه ی ولگرد داره پر از ابر سیاهه رو سر من صدای رعد و برقش درد داره ببین، آغوش من سرده همیشه ببین، من از زمستون حرف دارم ببین تقویم من یک فصل داره! ببین من توو جهنم، برف دارم!! تا وقتی روزگارم این چنینه دوتا چین روی پیشونیم می شینه نه اینکه اخم یعنی آخر خط که بعد از خط، هزارتا نقطه چینه که بعد از خط، هزارتا نقطه چینهه... صدات کردم هزاربار صدهزار بار توو روزایی که یخ بستن توو تقویم نگام کردی هزاربار صدهزار بار نگام کردی ولی، هیچ وقت ندیدیم نگام کن شاید از برق نگاهت یه دنیا روشنی رو من بتابه نگام کن، تا من امشب جون بگیرم یا چشمام لااقل امشب، بخوابه