مریم سپید

دلبر چرا امشب تو خوش آوا و لبخندی بجانم آتش افکندی مرا دیوانه کردی امشب که باران غمت از دیده می بارد دلم در سینه می نالد مرا دیوانه کردی مرا آواره کردی اشکی که ریزد ز دیده ی من آهی که خیزد زسینه ی من رنگ تمنا ندارد تو آن گل مریم سپیدی بی تو دلم عشقی و امیدی دیگر به دنیا ندارد دلبر مرا دیوانه کردی در عاشقی افسانه کردی آخر کجایی؟ رفتی غم و دردم ندیدی این چهره ی زردم ندیدی آخر کجایی؟! اشکی که ریزد ز دیده ی من آهی که خیزد زسینه ی من رنگ تمنا ندارد تو آن گل مریم سپیدی بی تو دلم عشقی و امیدی دیگر به دنیا ندارد دلبر چرا امشب تو خوش آوا و لبخندی بجانم آتش افکندی مرا دیوانه کردی امشب که باران غمت از دیده می بارد دلم در سینه می نالد مرا دیوانه کردی مرا آواره کردی...