مدرسه

هنوز زخم مدرسه بازه تو دفترم صدبار می نویسم: "من یه بچه ی بدم" تو تنم ترکش گلوله های مشقیه من کهنه شاگرد از جنگ اومده م هنوز منفجر می شه روی صورتم مین به مین سیلی سال های دور هنوز گیر کرده هفته های من شنبه صبح تو صف بی عبور آهای معلم دروغ مدیر سال های بلوغ به من نگو نپوش به من نگو نرنگ من جنگ زاده م به من نگو نجنگ! با هجوم هر سؤال بی جواب دست بچگیم خط می خوره یه معمولی مداد-گم شده م که باز گلوشو پای تخته بغض می بره هرشب از خواب مدرسه می پرم هنوز تو کلاس پشت میز آخرم حسرتم بی کفش تو حیاط می دوئه کاشف کهکشان ته مداد می جوه آهای معلم دروغ مدیر سال های بلوغ به من نگو نپوش به من نگو نرنگ من جنگ زاده م به من نگو نجنگ! هم رزم رد شده از قفس کتاب پرنده ی سراب دوستم سنگرم سرباز گم شده م با آخرین خشاب تو مرز خط کشا پوستم سنگرم