ایران

کجا روم از تو، ایرانه بانوی من ببین به زخم تنت، وطنم در خون است کجا روم از تو همیشه خانه ی من کجا بروم که دشمنت از درون و بیرون است ایران من ایران ای نور جاویدان آغازگر دوران ای شعر بی پایان ایران من ایران من ایران ای مهربان ای جان جان نام تو جاویدان دست به دست هم وطن می گیرمت از اهرمن رقص کنان در کوچه ها آزاد و خوش هر مرد و زن تو سرزمین گوهری تو مملو از نام آوری در خامشی شعله وری ققنوس در خاکستری چه حاکمان که برفتند چه دشمنان که شکستند چه زخم های عمیقی میان سینه نشستند عمری ز کف دادم جان بر کف استادم تا بینمت در اوج ایران آزادم ایران من ایران من ایران ای مهربان ای جان جان نام تو جاویدان